Zoon kruipt weg onder de deken. Hij ligt daar opgewekt een deuntje te zingen. Ineens schiet hij geschokt overeind.
De dag is volbracht. Drie verhaaltjes. Drie verschillende rituelen.
Mijmerig fietstochtje met dochter. Plots duikt uit het struikgewas een man op. Rood aangelopen gezicht en een opgejaagde blik in de ogen.
In de slaapkamer hangt al sinds tijden een rare sfeer.
De piratenvlag danst op een zuchtje wind.
Ze had veel over hem gehoord. De broer vol verhalen. Die woonde in de binnenlanden van Nieuw Guinea.
Een tijdbom in een dierbaar hoofd. Wat moeten kinderen met dat onheil? Hoe kan ik ze troosten, denk ik bezorgd. Ondertussen troosten ze mij.
‘Nee, niet weggooien!’ Zoon werpt zich met volle kracht op een leeg brinta pak.
‘Met Sandra Wortelbier.’ De zoetgevooisde stem slikt een snik weg.
Mijn grote, sterke vader. Fluitend fietst hij van hot naar her.